Vallenfyre: Fear Those Who Fear Him (06/17) Δισκοκριτικη

Ένα σχετικά δύσκολο δίλημμα που έχεις -όταν είναι να σχηματίσεις μια ολοκληρωμένη άποψη για ενα άλμπουμ- είναι ακριβώς αυτό: Πότε είναι η καταλληλότερη στιγμή για να εκφράσεις μια σωστή γνώμη. Γιατί ένας δίσκος μπορεί με την πρώτη νότα του να σε τρελλάνει κι ένας άλλος να χρειαστούν βδομάδες για σου κάτσει καλά στο αυτί -με εξαίρεση βέβαια τους πραγματικά χάλια-. Και είναι αλήθεια πολλές οι φορές που παρασυρμένοι απο μια πρώτη ακρόαση δηλώνουμε »απίστευτα ικανοποιημένοι και ευτυχείς» για την δισκάρα που βγήκε, και ύστερα απο λίγο καιρό και μερικές ακροάσεις το αφήνουμε στο ράφι να μαζεύει σκόνη στην καλύτερη. Εννοείται οτι το ίδιο ισχύει και απ την ανάποδη. Βρισίδια στην αρχή – εκθειασμός αργότερα.

Οπότε προσπαθούμε να είμαστε κάπου στην μέση. Βέβαια όλες οι γνώμες είναι υποκειμενικές. Tελοσπάντων, γνώμη μας είναι πως το νεο τρίτο αλμπουμ των Vallenfyre, »Fear Those Who Fear Him» που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες απ την Century Media, του doom/death +old school δημιουργήματος της σύμπραξης της τρομερής κιθάρας-εγκεφάλου των Paradise Lost, Greg Mackintosh και της πρώην πλέον κιθαριστικής μηχανής των My Dying Bride, Hamish Hamilton Glencross, είναι άλλο ένα πολύ καλό αλμπουμ, προστιθέμενο στα 2 πολύ καλά προηγούμενα.

Οι κιθάρες εδώ πλέον είναι πιο »in your face», βγάζουν μια επιθετικότητα αλλόκοσμη. Ναι περπατάνε στα σταθερά μοτίβα του old school doom/death αλλά με μια πιο έντονη »σουηδίλα» εδώ. Ο αρχέγονος σουηδικός ήχος των  πρώτων δίσκων των Dismember και Entombed δίνει ξεκάθαρο στίγμα. Η διαφορά στα σημεία με τα προηγούμενα είναι οτι βρίσκεις και κάποιες επιρροές απο Napalm Death (αν και το crust στοιχείο πάντα το έβρισκες και στα 2 προηγούμενα). Τα ντραμς αν και πλέον δεν κοπανιούνται απ το μεγάλο όνομα του Adrian Erlandsson, δεν χάνουν καθόλου σε δύναμη και πάθος. Ο Walteri Vayrynen είναι άξιος αντικαταστάτης και μαζί με το μπάσο που το ανέλαβε κι αυτό ο Hamish δημιουργούν ακόμα ενα μονολιθικό rhythm section που πάνω του οι κιθάρες χαράζουν σαν νύχια εσκαφέα.

Και φυσικά η φωνή του Greg Mackintosh η οποία σταθερά συνεχίζει να βρυχάται με ίσως ακόμα πιο έντονη καφρίλα -τουλάχιστον σε σχέση με το προηγούμενο- είναι θα έλεγα ενα κλικ πιο brutal και βοθρέ. Το αποτέλεσμα είναι να κάνει ακόμα πιο βάρβαρο τον δίσκο και να σε κάνει να σκίζεις κι εσύ τις δικές σου χορδές.Βέβαια εδώ μας πάει σε ένα μειον του δίσκου. Την απουσία ενδιαφέροντος που διαπίστωσα μετά την μέση του δίσκου. Είναι σαν στα »σκάει» όλα στα πρώτα 5 κομμάτια. Κι όμως υπάρχουν δυνατά σημεία και στα επόμενα κομμάτια αλλά μέχρι να φτάσεις εκεί θα περάσουν κάμποσα ακούσματα γιατί θα έχεις κολλήσει με τα πρώτα.

Η παραγωγή πραγματικά σκίζει -ο ήχος στις κιθάρες είναι »τσιμέντο»- όπως και η μίξη η οποία είναι πολύ καλύτερη απ του προηγούμενου θα έλεγα. Το εξώφυλλο και αυτό μια κλασική death σύνθεση στο σύνηθες ασπρόμαυρο φόντο της μπάντας. Η διάρκεια του δίσκου είναι κατα 4 λεπτά μικρότερη του προηγούμενου. Παραταύτα δεν σε αφήνει επ ουδενί με το αίσθημα του »αχόρταγου» ή του ανολοκλήρωτου. Το αντίθετο. Όπως και προείπα σε »μπουκώνει» απ την αρχή. Πάρε ριφφάρες και ντραμς και φωνάρα να χεις!

Εν ολίγοις θα τον απολαύσεις, ειδικά οι φαν του παλιού καλού σουηδικού ήχου. Το βάρος και η καφρίλα ξεχειλίζουν. Δεν θέλει και πολλά ακούσματα για να καταλάβεις οτι αξίζει τα λεφτά του και με το παραπάνω. Αν είναι καλύτερο απ τα προηγούμενα; Προσωπικά θα έλεγα οχι απ το πρώτο αλλά σίγουρα απ το δεύτερο. Επένδυση αν οχι άμεση τότε σίγουρα στο άμεσο μέλλον.

Ως εκ τούτου…

Βαθμολογία: 8/10

 

Please follow and like us:
2

About

O Brutal είναι ο ιδρυτής και υπεύθυνος για τα death metal θέματα του site. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία. Τα χομπυ του είναι η Ιστορία, το Death Metal, η συλλογή cds, και τα ταξίδια. Του αρέσει να αράζει με φίλους και να απολαμβάνει το death metal παρέα με μπύρες και πιτόγυρα.

Αφήστε μια απάντηση